Jest radość! Musi być klimat!

Rozpoczęły się ferie. Teoretycznie laba. Czas, w którym mogę bardziej wrócić do domu i chuchać dmuchać w ognisko domowe.


Praktycznie zaś wygląda to tak, że do środy muszę porozprawiać się ze szkolną papierologią, a we wtorek jechać do miasta powiatowego z papierologią nieszkolną. W niedzielę zaś wyruszam do Pobiedzisk, aby w poniedziałek rano z grupą z tego prześlicznego wielkopolskiego miasteczka wyruszyć w góry. Do miejsca, w którym z okna domu widać caluteńkie Tatry. Do miejsca, w którym byłem już w sierpniu. Do Gliczarowa Górnego.


Jeżeli tylko obowiązki kierownika zimowiska mi na to pozwolą, będę tam miał taki mały obóz treningowy. Pan Szwecu Pan Paweł już siedzi nad programem i myśli, jak sprawić, by kilometry przebiegnięte przeze mnie w górach jak najlepiej przełożyły się na wyniki wiosną i na formę przez cały rok. Abym po każdych zawodach mógł mu powiedzieć, że jest radość.


Jestem już po studniówce. Trudno mi było wprawdzie tańczyć, bo i za bardzo nie lubię wykonywać tej czynności, a i córeczce przypałętało się zapalenie ucha środkowego i myślami nie zawsze byłem na sali, ale za to jakże mi było miło patrzeć na to, jak moja klasa wspaniale się bawi. Zachwycałem się urodą i elegancją moich dziesięciu pań i elegancją moich dwóch panów. Wszyscy byli tak wspaniale odświętni i odświętnie wspaniali (na co dzień też są wspaniali, choć czasem trudno mi im w to uwierzyć). Byłem szczęśliwy, patrząc na ich roześmiane twarze. I jeszcze przepraszam Was, moi kochani, że tak mało tańczyłem. To nie tak, że nie chciałem. Ja naprawdę nie jestem panem Eddym Grantem.





Przejąłem rządy w kuchni. Do przyszłej niedzieli. Plany nie są zbyt ambitne. Dziś za to było całkiem nieźle, bo i niezła babka pojawiła się w kuchni. I nawet spodobała się pani Majewskiej, młodszemu panu Majewskiemu oraz (sic!) pani Felicji, mojej teściowej. Pannie Gabrieli dopiero może się spodobać przy karmieniu. Co to za babka, że podoba się i babkom, i żonom, i synom (jakżeby inaczej)? To babka ziemniaczana.


Zmieliłem ziemniaki ugotowane w mundurkach (oczywiście po ich obraniu), dodałem starte i odciśnięte surowe ziemniaki (oczywiście po ich obraniu), sól, cząber, wytopione skwareczki z wędzonego boczku, przesmażone końcówki kiełbas zwyczajnych, toruńskich, śląskich, jałowcowych i cebulkę usmażoną na tłuszczu z tych mięs i wędlin wytopionym. To wszystko wyrobiłem na jednolitą masę i uklepałem w formie do ciast - największej, aby babka zbyt wysoka nie była. Formę oczywiście wysmarowałem wcześniej tłuszczem i tartą bułką. Całość wsadziłem do nagrzanego piekarnika i trzymałem tam przez około godzinę. Podałem z solniczką, bo dałem za mało soli do ciasta. Sobie wziąłem keczup z piekła rodem. Popijałem piwem.


Jutro na treningu nie będzie po babce śladu. Planuję 28 kilometrów, ale jeżeli będzie tak wiało, jak zapowiadają, to i z 20 będę zadowolony. Mniej niż 20? Nie chciałbym... Pan Szwecu Pan Paweł powtarza (tylko nieco dosadniej), że zimą trzeba narypać kilometrów. Jutro na pewno coś dołożę do 150 kilometrów nabieganych w styczniu i 400000 metrów biegowych od 1 grudnia. Mimo że za tańcem nie przepadam.