Jest radość! Musi być klimat!

W niedzielę wieczorem wróciłem z gór. Tak, w niedzielę. Młodzi ludzie, z którymi  byłem tam na zimowisku, wcale nie cieszyli się z tego, że wracają do swojego miasta. Niektórzy z nich pytali nawet, czy nie mogą tu zostać, czy muszą wsiadać do autokaru, dlaczego tak krótko...


Tak sobie liczę nieśmiało, iż działo się tak dlatego, że wraz z opiekunkami, pilotem, właścicielami ośrodka w Gliczarowie Górnym, kierowcą autokaru, instruktorami narciarskimi, przewodnikiem dobrze wykonaliśmy swoją pracę. Bo przecież staraliśmy się, aby młodzi ludzie chodzili zawsze w czapkach, szalikach i rękawiczkach, zwyczajnie ciepło ubrani i zwyczajnie najedzeni. I żeby tak ubrani i najedzeni nie mogli się nudzić. Mieli okazję nauczyć się jeździć na nartach oraz oczywiście na nartach sobie pojeździć. Mieli okazję popływać w basenach z bardzo ciepłą wodą. Mieli okazję połazić i po Zakopanem, i po Dolinie Kościeliskiej. Mieli też okazję pouczestniczyć sobie w pogodnych wieczorach w postaci wyborów miss i mistera oraz dyskotek przy dość odrealnionej muzyce. Trzeba też tu niepetitem dopisać, że wszystko to odbyło się pod patronatem Urzędu Miasta i Gminy w Pobiedziskach (link w pierwszym akapicie) oraz Biura Turystyczno-Edukacyjnego Przystanek Ziemia należącego do mojego serdecznego kolegi pana Przemka. 


Teraz będzie patetycznie. Chociaż może niekoniecznie. Najpierw jednak piosenka. Dla Was, Kochani. Tak, dla Was, wspaniali młodzi ludzie z Pobiedzisk. Mam nadzieję, że piosenka aż tak bardzo Wam się nie podoba, jak ja się o to jej niepodobanie się Wam boję. Jest radość?