Jest radość! Musi być klimat!

Fiszka I
Łubianka. Bieg Niepodległości, nie pisz daty, wszyscy wiedzą, kiedy to było. 1918? Ktoś się znajdzie, kto... Przegrana z uczniami po raz kolejny. Najwięcej z panem Cezarym i panem Adamem, trochę mniej z panem Mateuszem, z którym biegłeś do piątego kilometra, na którym go wygnałeś do przodu, bo rozbolała cię stopa prawa, która bolała cię do końca, przez którą twoja nowa życiówka na 11 km nadal nie ma 5 na początku (1:00:46), bo miałeś zbyt mocno zawiązane sznurowadła. Zdjęcie z panem Mateuszem. Zdjęcie pani Marty i pani Dominiki, które wygrały w swojej kategorii wiekowej i zdublowały całą stawkę. Zdjęcie z panem Mateuszem zalinkuj. Jak się WP będzie stawiać, to im nastawiaj. Podziękowania dla pani Emilii za transport i dobre słowo. I za zdjęcia (jeżeli wklejone zostaną, zostaną wklejone - strona bierna czasownika).






Fiszka II
Życiówka była, ale niezadowolenie zostało. Poprawiona o jakieś marne sekundy. Miało być między 55 a 57, a tu jest do kitu raczej. Wklej zdjęcie i zalinkuj to od pana Jarka i to na mecie, gdzie przeklinasz, aż się radni gminy Łubianka śmieją. Tak, to gdzie przeklinasz obok gościa z charyzmatyczną brodą. Ocieplisz swój wizerunek, niech naród myśli, żeś swój chłop, jak ten kulomiot. Składni na fiszkach się nie poprawia. 





 


Fiszka III
Stopa. Tylko napisz tak, żeby nie było, że użalasz się nad sobą, tłumaczysz, że nie zrobiłeś życiówki, bo coś tam, bo nie ma miedzy 55 a 57 i żeby firma obuwnicza nie podała cię do sądu. Albo nie pisz już o tej stopie. Daj spokój. Albo i dwa spokoje. Może ktoś da więcej. Piosenkę wstaw. Spróbuj z innego źródła niż z youtube. Może się uda. Uda nie bolały. Tylko stopa. Prawie jak dadaizm. Jak się nie uda, spróbuj z youtube, tylko napisz, dlaczego ta piosenka, że radio ją nadało przed bólem stopy. Albo nie pisz już nic o stopie.




Fiszka IV
Najbardziej bez sensu jest to, że numerujesz fiszki cyframi rzymskimi, a porządkujesz arabskimi. Dobrze, że nie ma hebrajskich albo aramejskich. Może są. Dobrze, że nieznane. Laurka dla organizatorów, bo w Łubiance są zawsze wspaniałe biegi i bez opłat startowych, ciekawe, na czym tam rada gminy oszczędza, że ma na te biegi i są to biegi naprawdę wypasione. Nie masz ładnego zdjęcia do laurki, więc nic na siłę.


Fiszka V
Pan Tomek z twojego rodzinnego Gniezna. Co więcej z twojej dzielnicy rodzinnej. Z Tajwanu, nazywanego osiedlem leżących wieżowców. Dobre, fajne rozmowy o życiu, że bywa popieprzone, że człowiek to twarda bestia, mimo że te słowa nie padły. Skojarzył cię przez podobieństwo do brata twojej mamusi i znał kuzyna pana Sławka. A brat mamusi to pan Andrzej, na którego wszyscy w rodzinie mówimy "Mistrzu". Zdjęcie z panem Tomkiem. Link do strony już był. Pan Tomek też biega w najlepszej drużynie biegowej na świecie. W Drużynie Szpiku. To ten po mojej lewej, a temu chłopcu powiedziałem, że jak ze mną nie wygra, to jest... Wygrał, po biegu podszedł i zadowolony z siebie pogratulował i przybił piątkę. Komu pogratulował? Jak to komu?



Fiszka VII
Fiszkę VI zgubiłem. Na telewizję trzeba się pożalić, bo miałem tam być mówiącym o Drużynie Szpiku, o tym, jak niewiele kosztuje uratowanie komuś życia, a wyszło na to, że byłem tylko mówiącym o tym, że w ten dzień warto cieszyć się wolnością biegania i że jestem według telewizji Maciejewski nie Majewski. Nie po to godziłem się mówić do mikrofonu. Dać dwa zdjęcia jako autorekompensatę , na jednym z nich jest pan Jarek od kapitalnych zdjęć. Trochę czerwony i zamazany. Ale i tak jest radość.








Fiszka VIII

komentarze (5) | dodaj komentarz

Jeżeli wpisałeś do wyszukiwarki "widokówka z tego świata interpretacja", a ona skierowała Cię tutaj, to cholernie źle trafiłeś. Nie ma tu interpretacji tego wspaniałego wiersza, nie wyręczę Ciebie w pisaniu wypracowania, nawet nie znajdziesz tu sugestii z cyklu O czym by tu napisać. To nie szkoła, to bloog. Miejsce na totalny subiektywizm. Zwłaszcza, gdy ma się ochotę na napisanie paru słów na temat jednego ze swoich ulubionych wierszy... I gdy w tle tak ładnie grają utwór pana Beethovena.





Podmiotowi lirycznemu (który może być tożsamy z autorem utworu) zdaje się, że Pana Boga TU nie ma. Że stworzył kosmos, historię, ludzkie ciało, a potem to wszystko zostawił. Poszedł sobie. Zostawiając człowiekowi mroźną pustkę (kosmos), mieszaninę śmiecia i rozpaczy (historia) i niedorzeczny kryminał krwi i grozy (ludzkie ciało). Często zdarza mi się pomyśleć, że niepodobna się z tymi stwierdzeniami nie zgodzić.


Nie na Panu Bogu (choć może się zdawać, że o Niego głównie tu chodzi) jednak chciałem się dziś skupiać. Wolę zastanawiać się nad cżłowiekiem. Nad istotą miejsca, w którym przyszło mu toczyć swoje życie. Nad istotą czasu, który przyszło mu tworzyć i przeżywać. Nad istotą cielesności, której kresem jest śmierć.


Człowiek zatem żyje w miejscu, które jest li i jedynie przypłaszczoną kropką. Czymś mniejszym niż znak interpunkcyjny kończący zdanie oznajmujące. A ta przydepnięta kropka przypominająca ukulaną pieczołowicie przez zasmarkane dzieciątko kulkę z gilów nosowych to nie punkt, w którym żyje tu i teraz. To planeta Ziemia. A miejsce, z którego roztaczają się rozległe widoki na palmy, morza, zatoki i pradoliny Wisły jest czymś - eufemistycznie mówiąc - niezmiernie mniejszym od tej kulki. Jak niezmiernie? Na tyle niezmiernie, że człowiek może poczuć tę jakże wspaniałą niezmierną mroźność ogromności kosmosu.


Co zatem z czasem? Miliardy skrzętnie zapisanych stron historii czy mgnienie oka? Tysiąclecia wielkich dokonań człowieka czy beknięcia mieszaniny śmiecia i rozpaczy? Człowiek jest koroną wszystkich stworzeń, miarą wszystkich rzeczy (szczególne pozdrowienia dla pana Protagorasa) czy jednym z bilionów składników kolejnych warstw geologicznych? Czym w takim razie są moje udane lekcje, moje dobre relacje z uczniami, moje wpisy na bloogu, moje rekordy życiowe? Co z tym cholernym przemijaniem? Co mi po tym, że kilkuset ludzi będzie o mnie pamiętać przez kilka tysięcy chwil krótszych od beknięcia? Czy jedyne, co nie przemija, to przemijanie?


Kara śmierci i dożywocie nie różni się od siebie w grząskim gruncie rzeczy. Ciało i jego życie to tylko tandetna powieść-rzeka, której finał poznam, gdy czyjaś ciepła (oby tak było) dłoń zamknie moje oczy, gdy mnóstwo ludzi odetchnie z ulgą, że jam już nie tu, tylko gdzieś tam i że tu już nie wrócę i gdzieś tam zostanę. Może nawet z boląca od drugiej lekcji głową lub od piątego kilometra stopą. Nie, to bez sensu - tam już przecież nic nie boli.


Takie pytania, takie stwierdzenia muszą się w życiu każdego z nas, o umiłowani Czytelnicy, pojawiać. Ich stawianie i wypowiadanie nie świadczy o depresji, o którą wielu chciałoby nas oskarżyć. One świadczą tylko o tym, że nasze człowieczeństwo jest wciąż żywe. Bo boli. Bo ma boleć. 

komentarze (9) | dodaj komentarz

Requiem. Mój ulubiony fragment tej mszy żałobnej pana Mozarta powyżej. Tekst, który wyświetla się w okienku z nagraniem, zamieszczono również nad tymże okienkiem. I to z tłumaczeniem. Pan Wibo zapewne napisałby o dialogu, który prowadzą bas z puzonem, o stopniowaniu głosów połączonym ze zmianą nastroju w tekście mszy. A może to ja w tym momencie piszę głupoty o tym, o czym mógłby pan Wibo napisać. W każdym razie polecam wszystkim swoim umiłowanym Czytelnikom całe Requiem pana Mozarta. Wiem, że nie wypada tak mowić, a co dopiero pisać, o mszy żałobnej, o muzyce funeralnej, ale muszę to powiedzieć i napisać. Jest radość! Jest radość, że tak wspaniałe dzieło powstało, że pomaga ludziom oswajać i godzić się ze śmiercią najbliższych, że nawet pomaga ludziom w lepszym przeżywaniu i nierozumieniu niezmiennego i naturalnego porządku świata nazywanego niekiedy koleją rzeczy.


Znicze. Pomaleńku wypalają się na cmentarzach najtańsze znicze. Te droższe jeszcze się palą. Przez około 20 dni popalą się jeszcze znicze trzydziestodiowe ze specjalnym wkładem. Niech się palą. Niech przypominają, że światło pamięci trzeba nosić. Mam i ja swoje znicze. A te najcenniejsze zapalam na finiszu maratonów i nadal będę zapalał. W przyszłym roku kolejne dwie osoby będą finiszować wraz ze mną, dwóm kolejnym osobom zadedykuję swój start w maratonie. Wiem już, kto to będzie. Czekam jeszcze na zgodę rodziny jednej z osób, bo rodzina drugiej osoby, dla której pobiec chcę maraton, już zgodę wyraziła. Cholernie patetyczne i bardzo amerykańskie są te moje maratońskie znicze, ale jakoś nie chce mi się biegać tylko dla kolejnych liczebników porządkowych przed słowem maraton, dla kolejnych pięciu cyferek lepszych od poprzednich pięciu cyferek.


Chryzantemy. Uwielbiam te kwiaty. Tak mnie zachwycają swoimi kolorami, swoim kształtem, a w naszej kulturze funkcjonują albo jako kwiaty cmentarne, albo jako złociste w półlitrówce po czystej. Szkoda, bo tak cudownie ogrzewają powietrze w chłodne, cmentarno-listopadowe dni. I to przez tak krótki czas. Niemal tak krótki jak ten podpunkt.


Pocztówka. Jest taki wiersz pana Barańczaka, który w tytule ma słowo widokówka. Chcę mu poświęcić swój kolejny wpis. Nawet jeśli miałby ten wpis opóźnić moją relację ze środowych zawodów w Łubiance. Nie będzie to, dobrzy ludzie, interpretacja i analiza tego utworu. Będę nieprzyzwoicie powierzchowny, perfidnie nie będę trzymał się tematu i do tego wszystkiego dołożę rozdętą do granic niepodobieństwa nieobiekywność.





Kontrapunkt. Wpadła mi w ręce płyta Świat według Nohavicy. Gdy przestaję w te dni listopadowe słuchać mszy żałobnej pana Mozarta, przerzucam się na słuchanie pana Nohavicy. A pan Nohavica ma w swoim dorobku kilka utworów o podobnym działaniu terapeutycznym jak msza żałobna pana Mozarta. Kometa już kiedyś na moim bloogu odtwarzana była. Dziś pieśń o odwalaniu kity. Piękne, fajne i piękne!

komentarze (9) | dodaj komentarz

komentarze (11) | dodaj komentarz

Porobiło się. Zaniedbałem nieco swój bloog. Oj, zaniedbałem. Miały być dwa wpisy w tygodniu, osiem w miesiącu, sto na rok, a tu pospolitość skrzeczy niczym sroka w krzewach czarnej porzeczki w Gnieźnie nazywanej, nie wiedzieć dlaczego, smrodziną.


Tak, o jedzeniu też dawno już nie pisałem. Ale jak tu pisać o jedzeniu, kiedy jest się zaczytanym w Akademii Smaku pana Randdala. Kiedy dawno się nie pichciło. Co najwyżej placuszki z chudego twarogu, jajek i płatków owsianych w naszych stronach nazywanych, wiadomo dlaczego, haferflokami. W sobotę przyrządziłem także dość dobrą zapiekankę - makaron penne, fasola, pulpeciki mocno naczosnkowane czosnkiem (bo niby czym innym mogły być naczosnkowane jak nie czosnkiem właśnie), młoda marchewka i młody groszek (ze słoika), zblanszowany brokuł i sos jogurtowo-jajeczno-serowy. Czy to już jest przepis na zapiekankę? Być może. Nie wiem jednak, czy takie były intencje ojca prowadzącego bloog.


Pani Jagoda zarzuciła powiedziała mi niedawno, że mój bloog jak na polonistę go prowadzącego, zrobił się zbyt sportowy, a za mało literacki. Coś w tym jest. Do naprawienia. Na razie absolutnie, za przeproszeniem, po literacku bojkotuję piłke nożną i ani słowa z mojej strony umiłowany Czytelnik na moim bloogu nie przeczyta. Chyba tylko to, że ją bojkotuję. Albo tylko jakieś ciekawe porównanie wtrącone mimochodem. Monokulturze futbolowej (wspaniałe określenie trwale wypożyczone od pana Barnaby) mówię stanowcze NIE.


O bieganiu zaś jeszcze napiszę. Wiele będę o bieganiu pisał. W końcu obiecałem panu Grabkowi Bartkowi, że napiszę coś nieco o nim - znakomitym, młodym biegaczu z Rypina. Taki mały panegiryk lub niewielka palinodia. Na pewno w tym pisaniu nie zabraknie bredni. Dziś o bieganiu tylko dwa zdjęcia z mety. Ze Szwagierką, dla pamięci której pobiegłem te zawody. I medalem, który chciał mi roztrzaskać samo serce klatki piersiowej, ale zatrzymany został migawką dzielnego fotografa z firmy fotofinisz.pl. I o panu Ksawerym, którego cholernie bardzo cenię i który w Poznaniu biegł swój ostatni maraton, też napiszę. Bo tak trzeba, bo tak chcę.






I jeszcze wypełnienie kronikarskiego obowiązku wobec swojej własnej osoby. Wczoraj byłem na zawodach. 7,5 kilometra z Dąbrowy Chełmińskiej do Ostromecka. Rezulat z zeszłego roku poprawiłem o siedem minut. Udało się osiągnąć czas 37 minut i 38 sekund. Do spełnienia marzeń (przebiegnięcie zawodów ze średnią prędkością 5 minut na kilometr) zabrakło tradycyjnych 8 sekund. Nie ma się czym przejmować. Zwłaszcza, że na ostatniej prostej wymiotować się chciało, a nie chciałem ryzykować wykonywania tej jakże nieprzyjemnej czynności w tłumie wspaniałych mieszkańców Ostromecka. Dodam jeszcze tylko, że mojemu uczniowi, panu Przemkowi z pierwszej klasy liceum, udało się ze mną wygrać. Z panią Emilią, z którą biegliśmy w czerwcowych zawodach w gminie Łubianka, wygrać się udało. Razem wygrać się udało, bo biegliśmy w koszulkach Drużyny Szpiku i o transplantacjach szpiku wspaniałym mieszkańcom Ostromecka i biegaczom też parę słów powiedzieliśmy.





I jeszcze dodaję piosenkę arię. Ponieważ ostatnio - z winy mojego znakomitego imiennika, maratończyka i solisty operowego z Poznania - zasłuchuję się w operach. To jedna z moich ulubionych. Jeżeli, umiłowany Czytelniku, nie włączyłeś go przed rozpoczęciem czytania mojego wpisu, to bardzo dużo straciłeś. Przepraszam, bo to znów przeze mnie.

komentarze (14) | dodaj komentarz